เสียง/สภาพของการเคี้ยวโดยปิดปาก

モグモグ (mogumogu) คือคำที่ใช้กับการเคี้ยวอย่างช้าๆ ตั้งใจ โดยปิดปาก — ทารกที่กำลังกินอาหารแข็งครั้งแรก คุณยายที่เคี้ยวโมจิเหนียวๆ อย่างเพลิน ตัวละครที่กำลังคิดอะไรไปพร้อมกับเคี้ยวขนม จุดสำคัญคือมันบรรยายการเคี้ยว โดยไม่อ้าปาก ซึ่งในญี่ปุ่นถือเป็นมารยาทที่ถูกต้องในการกิน ด้วยเหตุนี้ モグモグ จึงมักมีน้ำเสียงอบอุ่นและน่ารักเสมอ

モグモグ จัดอยู่ในหมวด กิไตโกะ (擬態語) — คำเลียนสภาพที่บรรยายสภาวะและท่าทางมากกว่าจะเป็นเสียงจริง ถึงการเคี้ยวจะมีเสียงเบาๆ บ้าง แต่คำนี้เน้นวาด ภาพ ของขากรรไกรที่ทำงานเงียบๆ มากกว่าเสียงที่ได้ยินจริง

ใช้ モグモグ เมื่อไหร่

ใช้ モグモグ กับสามภาพหลัก: (1) กินช้าๆ แบบน่ารัก — ทารก เด็กเล็ก ผู้สูงอายุ หรือใครก็ตามที่ค่อยๆ ลิ้มรสอาหาร 「モグモグ食べる」(mogumogu taberu) (2) พูดขณะปากมีอาหาร — พึมพำไม่ชัดเพราะยังเคี้ยวอยู่ 「口をモグモグさせる」(kuchi o mogumogu saseru) (3) คิดไปเคี้ยวไป — ภาพคลาสสิกของตัวละครที่เคี้ยวไปพร้อมกับครุ่นคิด เทียบกับ バクバク (bakubaku, กินตะกละ) และ ムシャムシャ (mushamusha, เคี้ยวเสียงดัง) ที่ทั้งคู่สื่อถึงการเคี้ยวที่ใหญ่กว่า เร็วกว่า และเห็นชัดกว่า

เกร็ดน่ารู้

การเลี้ยงเด็กและการศึกษาปฐมวัยของญี่ปุ่นมีช่วงพัฒนาการที่เรียกว่า モグモグ期 (mogumoguki, “ช่วงโมกุโมกุ”) — ประมาณ 7-8 เดือน ที่ทารกเริ่มจากอาหารบดมาเป็นอาหารนิ่มบดหยาบ และเริ่ม เรียนรู้ที่จะเคี้ยวโดยปิดปาก คู่มืออาหารเด็กอย่างเป็นทางการของรัฐบาลใช้คำนี้เป็นชื่อช่วงพัฒนาการเลย ควบคู่กับ ゴックン期 (gokkunki, ช่วงกลืน) และ カミカミ期 (kamikamiki, ช่วงกัด) มีไม่กี่ภาษาที่เปลี่ยนคำเลียนสภาพการเคี้ยวให้กลายเป็นคำศัพท์ทางกุมารเวชอย่างเป็นทางการแบบที่ภาษาญี่ปุ่นทำ